"Dansen tussen tijd en tederheid"

Op een Indian summer danste zij, twintig lentes jong, terwijl hij, tweeënhalf jaar ouder, met een daksjecwagen arriveerde. Geen vonk, maar irritatie die langzaam smolt tot een stille aantrekkingskracht, een begin van iets ongrijpbaars en warm.

Toen de tijd drong door de ziekte van haar vader, versnelde hun ja-woord zich tot drie weken. Corona dwong afstand, maar niet de nabijheid van liefde. Met hulp van vrienden en een jurk die snel werd gevonden, werd het feest intiem en onvergetelijk.